Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej

Celem powołania Parku była ochrona naturalnych zespołów leśnych, dolin rzecznych i obszarów źródliskowych oraz różnorodnych form polodowcowej, falistej rzeźby terenu, z morenowymi pagórkami i zagłębieniami wytopiskowymi.

Park ten zajmuje powierzchnię ponad 75 tys ha, z której ponad 85% stanowi Puszcza Knyszyńska. Przeważają tutaj bory sosnowe i i świerkowe podobne do tych spotykanych w tajdze południowej. W północnej i południowej części Puszczy występują grądy, a wzdłuż dolin rzek i strumieni rosną łęgi jesionowo-olszowe i olsy.

Nigdy na teren puszczy nie wprowadzano zarówno wcześniej jak i obecnie obcych gatunków drzew. W przypadku odnawiania lasu wykorzystuje się sadzonki pozyskane z miejscowych drzew. Może to stało się przyczyną ,że lasy puszczy knyszyńskiej są najzdrowszymi lasami w kraju.

Rzeźba terenu jest podobna do tej w SPK ale mniej pofałdowana. Również tutaj znajdują się pozostałości po lądolodzie. Na terenie puszczy znajduje się ponad 400 źródeł zapewniając obfitość wód w okolicznych rzekach. Głównym szlakiem wodny jest rzeka Supraśl.

Puszcza jest także jednym z pięciu miejsc na terenie Polski gdzie można spotkać Żubry. Tutejsze stado szacuje się na około 20 sztuk. Lasy Parku zamieszkują jelenie, wilki czy rysie. Jest to miejsce bytowania znacznej liczby,bo ponad 150 gatunków ptaków m.in.: bociana czarnego, trzmielojada, orzełka włochatego, jarząbka i cietrzewia. Możemy tutaj również spotkać: żurawia, puchacza i dzięcioły: białogrzbiete, trójpalczaste, czarne oraz kilka gatunków gadów.

Oznaczono również ponad 800 gatunków roślin naczyniowych.