Jedwabne

Pierwsza wzmianka o Jedwabnem pojawiła się w roku 1455. Założycielem wsi był Jan Bylica, ze Ślubowa w ziemi zakroczymskiej. Dzięki jego staraniom powstał w 1417 roku pierwszy drewniany kościół pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, Świętego Jakuba i Wszystkich Świętych.

W 1736 r. król August III nadał dla Jedwabnego magdeburskie prawa miejskie i prawo na odbywanie cotygodniowych targów i pięciu jarmarków w roku. Już w tym czasie Jedwabne posiadało drewniany kościół z dwu wieżową fasadą, oraz synagogę zbudowaną około 1770 roku, a pod koniec XVIII wieku powstały w tutaj fabryki sukna. Do powstania styczniowego rozwijał się przemysł tkacki, zainstalowano mechaniczne i ręczne krosna. Po upadku powstania styczniowego zakłady podupadły, a majątek w Jedwabnem został sprzedany. W mieście tym jak i w innych ośrodkach znaczny procent ludności stanowiła mniejszość Żydowska.

Podczas II wojny światowej Jedwabne zostało zaanektowane przez Związek Radziecki, a swoją działalność rozpoczęły polskie organizacje podziemne. W 1941 Jedwabne zostało zajęte przez Niemców, a data 10 lipca 1941 staje się tragicznym symbolem mordu Żydowskich mieszkańców miasta przez Polaków.

Po wojnie aresztowano i skazano dziesięciu uczestników zbrodni. W 60. rocznicę pogromu odsłonięto pomnik pomordowanych.