Wigierski Park Narodowy

Wigierski Park Narodowy położony jest na północnym skraju Puszczy Augustowskiej. Znajduje się w granicach Pojezierza Litewskiego i prawie w całości leży w dorzeczu Czarnej Hańczy.

Rzeźba terenu: Rzeźba terenu jest dość zróżnicowana: na północ od jeziora Wigry krajobraz jest pagórkowaty, z licznymi jeziorami i dolinami rzecznymi, a w części południowej dominuje teren płaski lub o nieznacznych przewyższeniach. Na rzeźbę terenu miał niewątpliwie wpływ okres zlodowaceń.

Klimat: klimat podobny jak w SPK gdzie spotykają się fronty kontynentalny i arktyczny. Z tego też względu na terenach tych występują najsurowsze warunki klimatyczne w porównaniu do pozostałej części kraju.

Wody: na terenie Parku znajdują się ponad czterdzieści stałych, naturalnych zbiorników wodnych. Największym i najatrakcyjniejszym dla znacznej większości turystów jest jezioro Wigry. Charakteryzuje je kręta linia brzegowa, z licznymi wyspami i zatokami. W jeziorze tym są śródjeziorne górki, głębiny i przybrzeżne płycizny. Wigry wraz z przyległymi, mniejszymi jeziorami tworzą zespół ekosystemów charakteryzujących się dużą różnorodnością, co jest wynikiem: zróżnicowanej powierzchni i głębokości ale także wynika ze różnicowanego składu chemicznego i fizycznego wód, co warunkuje różną produktywność poszczególnych zbiorników. Są to zarazem główne czynniki wpływające na liczebność i tak dużą rozpiętość gatunkową zamieszkujących te tereny zwierząt i roślin. Na terenie parku występują także rzeki, strumienie, źródliska czy stawy naturalne i zbiorniki okresowe. Są także różnorodne siedliska wodno-błotne. W każdym z tych typów środowisk występuje specyficzna fauna flora co wpływa na tak duże zróżnicowanie chronionej w parku przyrody.

Flora: w Parku poznano dotychczas około tysiąca gatunków roślin spokrewnionych ze sobą, w tym aż 75 taksonów objętych jest ochroną gatunkową, z czego 61 ochroną ścisłą. Znajdują się tutaj liczne gatunki zagrożone wyginięciem i gatunki rzadkie. Jest to obszar na którym potwierdzono występowanie stanowisk kanianki lnowej uznanej za wymarłą w naszym kraju. Pod względem zajmowanych powierzchni dominują zbiorowiska leśne i zaroślowe subborealnej brzeziny bagiennej.

Fauna: Fauna Parku jest bogata i składa się z gatunków, charakterystycznych dla tej części kraju. Niektóre z spotykane są rzadko: ryś, wilk, bocian czarny, puchacz i inne ptaki drapieżne. Swoją liczebność dzięki ochronie rezerwatowej zwiększyły: bóbr i kormoran czarny. Dotychczas na terenie parku wykazano ponad 1500 gatunków zwierząt w tym chronionych około 300. Znaczny udział w tej liczbie mają bezkręgowce (owady). Występuje tutaj co najmniej 45 gatunków chronionych co stanowi ponad 40% wszystkich chronionych w Polsce gatunków bezkręgowców.